kim bakar ardına ???

birinin üzüldüğünü görmek nasıl sevindirir insanı, her nekadar onun yüzünden çok üzülmüş olsada bu daha çok yıpratmazmı ???
ardına bakan olmak istemiyorum artık, geçti bitti...

huzurlu olmak istiyorum, çok da zor olmayacak biliyorum. ben ne günleri bıraktım geride ne hüzünleri ne savaşları ama hepsi geride kaldı.

kafamdakiler bekleyin geri geldim ....

beklenmeyen

bir yurt koridoru, sessiz ama alabildiğine aydınlık, tam ortada bi sandalye üzerinde, biraz acıklı, yaş olmuş 24...

birinden kopamamak sadece biz istemediğimizde olur. biz hazır değilizdir, yada kendimize okadar kızgınızdır ki acı çektirmek isteriz. sanki bir bedel gerekliymiş gibi. ya olmadığında acı yerine kalan boşluk... bitmesi daha çok korkutur adamı acı değil hiç değil. bi süre sonra neyi seçtiğini bile hatırlamazsın nedenler toz olur gider.

derlerki birine vereceğin en büyük ceza onu affetmekmiş.
denedim çoğu kez ama canımı yakmayana kişilere. asıl acıtanları ise... başaramadım henüz.


bugün bir arkadaş(?) hırs ve başarma isteğimi kaybettiğimi söyledi. haklıydıda. ne garip başardım diyebileceğim sadece tıp fakültesine giriş var. iyi de bunun bir çıkışı olmalı. kaldı ki hayat bundan ibaret değil.

hislerime güvenirim. mantık adamı olduğumu düşünebilirsiniz aslında hislerime göre hareket ederim mantığıma uygun bir neden bulamasamda. henüz yanıltmadı beni.

işte bu günden çıkarılan iki kelime. AFFETTİM SENİ ve BAŞARICAM.

geçen günere....

alışıyorum geç olsada
yana yana katlanır bu yürek
aacılara gem vura vura direniyorum yokluğuna


bu sadecebi sevgiliye değil hayatımın akışına itafen....


çok zaman geçmiş yazmayalı. unuttum mu hayır ama sürüklendim zamanla. kimi zaman mutlu sanırım hep mutlu yoksa yazmazmıydım hüzünlerimi.

anneannem gitti ırmak geldi. yine bizi düşündü yine kızını annemi düşündü. annesinin kızı ya kendinden çok çocuğunu düşündü. en zorunada dayanıp bir yol bulup direniyor insan.

zamanla özenle işliyor insan yolunu buluyor bulmasına ya önemli olanda o diilmi.
güneşim doğdu artık hiç bişey şaşırtamaz beni. büyüdüm...

zor zamanların insanıyım ben zor.

fırsatlar kaçırdım, kızgınım ama en çok kendime güvenmedim ya yine bel bağladım ya başkasına sonunda bensiz devam etti ya boş ver bunuda gördüm. büyüdüm...

hayat... birini hayatına dahil ediyorsun bi anda baş köşeye oturuyor, mutlu, mutlusun. sonra en ufak şeyde kızıyorsun yerle bir oluyor tüm düzen ama geçmişe bakıp bekliyorsun sonra anlıyorsun aslında baş köşede sen varsın ve istediğin insanlar sadece çevrende okadar. mutlusun , onlar gibi. çünkü olması gereken bu.

hala geleceğim insan ilişkilerinin gerisinde bir yerlerde eksik olduğumu düşündüm ve tamamlıyorum kendimi. evet büyüdüm...