olmayan zamanlar

anlam veremiyorum böyle anlarıma. kendi kendimle kalmaya mı korkar oldum yoksa. iç sesim mi beni bu kadar ürküten.
çalışmam gereken 2 günün ardından dönüp bakıyorum ve koskoca bir hiç. zamanın büyük bir kısmını diziler ve yemek kaplamış. aslında herşey net, büyük bir pazar alış verişi sonrası dışarda yememe sözüm ve her gün yeni yemek yapma uğraşım. uzun zamandır izlemeyi düşünüp izleyemediğim dizilere zaman ayırmam. televizyonun varlığına lanet etmem. çalışmamya her başladığımda uyuklamam ve anlamamam. bahane olarakta fosforlu kalemimin bitmiş olması...çocukluk işte, başka bahane yok. bi taraftan ing boşlamış olmam ve yetişme zorunluluğu diğer taraftan 3 kitap bitiren dersaneye ayak uydurma çabası.
tatil nasılsa alabildiğine uyumalı mı, hava güzel gezmeli mi.parada yok ya neyse sorumluluklar bekler. insanlardan bi haberim aramalı mı, internetten koptum bişeyler araştırmalı mı. biri benimle ilgilense artık nerdesin soruları mı. eskilerde bu ilgiyi aramaya çalışmam mı. onu cevap vermeyişleri mi. günün geceye varışı başımın zonklarcasına ağrısı 8.30 da göz stajı.
ben neye takılıpta zamanı bukadar boş geçiriyom acaba?? ne var ki bomboş insanım nihayetinde.