alışıyorum geç olsada
yana yana katlanır bu yürek
aacılara gem vura vura direniyorum yokluğuna
bu sadecebi sevgiliye değil hayatımın akışına itafen....
çok zaman geçmiş yazmayalı. unuttum mu hayır ama sürüklendim zamanla. kimi zaman mutlu sanırım hep mutlu yoksa yazmazmıydım hüzünlerimi.
anneannem gitti ırmak geldi. yine bizi düşündü yine kızını annemi düşündü. annesinin kızı ya kendinden çok çocuğunu düşündü. en zorunada dayanıp bir yol bulup direniyor insan.
zamanla özenle işliyor insan yolunu buluyor bulmasına ya önemli olanda o diilmi.
güneşim doğdu artık hiç bişey şaşırtamaz beni. büyüdüm...
zor zamanların insanıyım ben zor.
fırsatlar kaçırdım, kızgınım ama en çok kendime güvenmedim ya yine bel bağladım ya başkasına sonunda bensiz devam etti ya boş ver bunuda gördüm. büyüdüm...
hayat... birini hayatına dahil ediyorsun bi anda baş köşeye oturuyor, mutlu, mutlusun. sonra en ufak şeyde kızıyorsun yerle bir oluyor tüm düzen ama geçmişe bakıp bekliyorsun sonra anlıyorsun aslında baş köşede sen varsın ve istediğin insanlar sadece çevrende okadar. mutlusun , onlar gibi. çünkü olması gereken bu.
hala geleceğim insan ilişkilerinin gerisinde bir yerlerde eksik olduğumu düşündüm ve tamamlıyorum kendimi. evet büyüdüm...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
geç olsa da öğreniyor insan, aslında bakarsan geç değil daha başındayız, hep geçti gözüyle baktık, artık 'geliyor' gözüyle bakmayı öğrenmek üzereyiz, evet büyüdük ama daha o kadar çok yaşanacak güzel şey var ki o yüzden, sırf bu yüzden küçüğüz..
YanıtlaSilps: birileri sana dönsün diye uğraşma, bırak akışına sana 'o' kendiliğinden dönücektir. ve o zaman daha da iyi anlayacaksın baş köşe de oturan sensin..
o diye biriyok ki onlar var benim için hayatımın her aşamasındaki insanlar. okadar genelki sözlerim.
YanıtlaSilhem geçmişim hem geleceğeim. hem kızgınlığım hem sevincim. en kısa haliyle...